Buraya gel Anna.
Bin hadi.
Konuşabilecek durumda mısınız?
Olay sırasında...bilinciniz yerinde miydi?
Bunu söylediğim için çok üzgünüm... Biliyor musunuz?
Kocanız kazada öldü.
Anladığım kadarıyla bilinciniz yerinde değildi..
-Anna?
Evet, kızınız da.
Kim var orada? Kim yaptı bunu?
Bay Leroy...
Lütfen güvenliği arayın. 1.katta biri cam kırdı.
Sonra buraya gelin. Ben bahçeye bakacağım.
Yapamadım.
-Camı ben kırdım. -Üzülme.
Değiştiririz.
-Çok özür dilerim. -Boşver.
- Bugün mü? - Öğleden sonra. Saat 5'te.
Sizin için yapabileceğim birşey var mı?
Bugün burada, dünyaca ünlü..
..bir büyük besteci ve fikir adamı olan..
..bu büyük insana olan son görevimizi..
..yerine getirmek üzere toplanmış bulunuyoruz.
Onun gidişini..
..hiçkimse kabullenemedi.
5 yaşındaki kız çocuğunun gidişini de...
Onun yanında, onunla beraber gitti..
Patrice, milyonlarca erkek ve kadın
yakında kutlamayı umduğumuz
Avrupa Birliği şenliği için bestelediği muhteşem..
..eseri dinlemek için sabırsızlanıyordu.
Günaydın.
-Beni görmek istemediğinizi biliyorum. -Doğru.
-Girebilir miyim? -Hayır.
Julie, röportaj istemiyorum.
-Ne istiyorsunuz? -Kocanız hakkında bir makale yazıyorum.
-Bazı şeyler öğrenmeliyim. -Ne hakkında?
Avrupa Birliği konserleri hakkında.
-Öyle birşey yok. -Değişmişsiniz.
-Bu kadar kaba değildiniz. -Haberiniz yok mu?
Bir kazada kocamı ve kızımı kaybettim.
Kocanızın eserlerini yazdığınız doğru mu?
Günaydın.
Bernard!
- Günaydın bayan. -Söylediğim şeyi yaptınız mı? Evet.
-Herşeyi mavi odaya kaldırdınız mı? -Herşeyi.
Bayan,hepimiz çok üzgünüz.
Marie?
Neden ağlıyorsunuz?
Çünkü siz ağlamıyorsunuz.
Olanları düşünüyorum.
Herşeyi hatırlıyorum.
Nasıl unutabilirim ki?
Hiçkimse birşey bilmemeli.
Kalan hayatında annemin huzurevi masraflarıyla ilgileneceksiniz.
Marie ve bahçıvanla da ilgileneceksiniz.
Tüm mal varlığımı satacak ve..
..bütün parayı bir hesapta toplayacaksınız.
- 27-0641-196'ya mı? - Evet.
Nedenini sorabilir miyim?
Hayır.
Beni affedin.
-Size ne kalacak? -Banka hesabım.
Henüz başlamadım.
-O gün kenara koymuştum... -Yola çıktığım gün mü? -Evet.
İşte. Bir karar verilmesini beklemeyi düşündüm.
İyi etmişsiniz.
Bir sürü karalama.
Alışılmışın dışında değil.
Çok güzel.
Bu koroya bayılıyorum.
Ben Julie. Beni, seviyor musunuz?
-Evet. -Ne zamandan beri?
Patrice'le çalışmaya başladığımdan beri.
- Beni düşünüyor musunuz? - Evet.
İstiyorsanız gelebilirsiniz.
- Şimdi mi? - Evet şimdi, hemen.
- Emin misiniz? - Evet.
Olivier?
- Düştüm. - Lütfen çıkarın onu.
Diğerlerini de.
Herşeyi aldılar. Sadece bu yatak kaldı.
Benim için bunu yapmanız çok iyiydi.
Ama ben de diğer kadınlar gibiyim. Terliyorum, öksürüyorum.
Çürüklerim var.
Beni özlemezsiniz. Bunu siz de farketmişsinizdir.
Çıkarken kapıyı çarpmayı unutmayın.
Julie!
Hiç çocuk olmayan bir apartman istiyorum.
Size birşey soracağım. Belki bir yardımı olur.
-Ne iş yapıyorsunuz? -Hiçbirşey.
-Hiçbirşey mi? -Hiçbirşey.
Aradığınız gibi bir dairem var. Ama şu an bakım yapılıyor. Uzun sürebilir.
-Hemen yerleşemez miyim? - Elbette. Boya işi bitince.
-Hemen görmem mümkün mü? -Evet.
-Adınız nedir? - Julie de Courcy, "y" ile.
Afedersiniz, Julie Vignon. Genç kızlık soyadıma döndüm.
-Kahve ve dondurma mı? -Herzamanki gibi.
Kimse yok mu?
-Gürültü için özür dilerim. Bitmek üzere. -Ben birşey duymadım.
Girebilir miyim?
Galiba geçen hafta kapı üzerinize kapanmış.
Evet, kocanız bana battaniye verdi. Geceyi merdivende geçirdim.
Bunu imzalamanızı isteyecektim.
-Nedir o? -Herkes imzaladı.
Apartmanımızda, erkek kabul eden kadın istemiyoruz. Alt katınızdaki genç bayan...
-Ben buna katılmıyorum. -Ama o bir fahişe.
Beni ilgilendirmez.
Çok iyi durumdasınız. Fiziksel olarak herşey iyi.
Sanıyorum moraliniz de iyi...
-Merhaba, ben Antoine. -Telefon size.
Merhaba adım Antoine. Beni tanımıyorsunuz...
Tanımıyorum. Afedersiniz.
-Kim bu? -Uzun zamandır sizi arayan..
..bir delikanlı. Bugün aramasını söyledim.
-Sizi görmek istiyorum Çok önemli. -Hiçbirşey önemli değildir.
-Bir eşya hakkında. -Ne?
Ucunda haç olan bir zincir.
Bunu unutmuşum.
Arabanın biraz uzağında bulmuştum.
Ama bende kalamazdı. Çalmış olurdum.
Bana sormak istediğiniz birşey var mı? Olaydan sonra arabadaydım.
Hayır.
Özür dilerim.
-Zinciri vermek için sizi aradım.
-Size birşey sorabilir miyim. -Evet?
Kapıyı açtığım zaman, kocanız hala yaşıyordu.
Ve dedi ki...
Ne kastettiğini anlamadım.
Dedi ki: "Şimdi öksürün bakalım".
Bize bir fıkra anlatıyordu.
Bir kadın varmış, sürekli öksürüyormuş. Doktora gitmiş.
Doktor muayene edip bir ilaç vermiş. Kadın ilacı içmiş.
Sonra sormuş: "Nedir bu?"
"Tıbbın bulduğu en güçlü müshil" demiş doktor.
"Ne yani, öksürük için müshil mi verdiniz?" demiş kadın.
"Evet" demiş doktor. "Sıkıysa şimdi ösürün bakalım".
Buna çok gülerdik.
Araba ağaca çarpıtığı anda..
..kocam finali ikinci kez anlatıyordu.
Bana geri verdiniz.
Ama artık sizin.
Hasta mısınız?
İyi misiniz?
-Her zaman birşeyleri saklamak gerekir. -Ne dediniz?
Teşekkür ederim.
-Ne için? -Kalıyorum.
Beni buradan atmak için..
..apartman sakinlerinin hepsinin imzası gerekiyordu.
Burası çok güzel.
Ben küçükkken benim de böyle bir lambam vardı.
Yatağa çıkıp elimi uzatırdım.
Hayalim, sıçrayıp ona dokunmaktı.
Büyüyünce unuttum.
Bunu nereden buldunuz?
Buldum işte.
Anı mı?
Yalnız mı oturuyorsunuz?
Evet.
Ben bir tek gece bile yalnız kalamam.
Başınıza birşey gelmiş. Siz, aldatıp terk edecek biri değilsiniz.
Afedersiniz, çok konuşuyorum.
Zavallı adam.
-Kim? -Gece yarısı geldiğimde uyuyordu.
Gitmiş ama flütünü unutmuş.
Julie?
Bir kahve lütfen.
Heryerde sizi aradım.
Ve sonunda buldum.
-Kimse nerede yaşadığımı bilmiyordu.
Birkaç aydır arıyorum. Rastlantı sonucu buldum.
Temizlikçimin kızı sizi bu civarda görmüş.
3 gündür buralara geliyorum. Sizi özledim.
Kaçtınız mı?
Benim yüzümden mi?
Ne çaldığını duydunuz mu?
-Şeye benziyor... -Evet.
Sizi gördüm. Belki bir süre bu bana yeter.
Deneyeceğim.
-Bu parçayı nereden biliyorsunuz? -Bir sürü şey uyduruyorum. Çalmayı severim.
Hemen geliyorum.
Evinizden memnun değil misiniz?
Memnunum. Tam tersine, onun gibi bir tane daha istiyorum.
-Sanırım bulabilirim ama zaman alır. -Ne kadar?
2-3 ay.
Traş olurken mi kestiniz?
Kedim tırmaladı.
Anne?
Marie-France.
Benim. Julie.
Yanıma gel.
Bana öldüğünü söylediler. İyi görünüyorsun.
Gencecik.
Hep genç görünürdün, ama şimdi 30 yaşında gibisin.
Ben kızkardeşin değilim anne, kızınım.33 yaşındayım.
Biliyorum.
Şaka yaptım.
Hiç eksiğim yok. Televizyonum var.
Bütün dünyayı görüyorum.
-Sen de seyreder misin? -Hayır.
Hadi bana evinden bahset, kocandan..
..çocuklarından...
Ya da kendinden -Anne...
Kocam ve kızım öldü. Artık evim de yok.
Evet söylediler.
Çok mutluydum. Birbirimizi çok seviyorduk.
Anne, beni dinliyor musun?
Dinliyorum Marie-France.
Şimdi ise yaptığım bir tek şey var:
Hiçbirşey.
Ne mal mülk ne anı ne aşk ne de arkadaş istiyorum. Bunların hepsi tuzak.
Peki paran varmı? Nasıl yaşayacaksın?
-Yetecek kadar var. -Bu önemli.
Herşeyden vazgeçemeyiz.
-Anne? -Evet?
Ben küçükken fareden korkar mıydım?
Korkmazdın.
Julie korkardı.
Ama şimdi korkuyorum.
Teşekkür ederim.
-Sizi gördüğüme sevindim. Buyurun. -Sizden birşey isteyebilir miyim?
-Karım evde değil. İçeri buyurun. -Kedinizi alabilir miyim?
-Anlayamadım? -1-2 gün kedinize ihtiyacım var.
Ama kısır değildir. Hırçınlık yapabilir.
Sizi sever mi bilemem.
-Burada ne işin var? -Otobüsteydim, seni gördüm.
Deli gibi koşturuyordun. Sen ağladın mı?
Hayır, su.
-Sen külot giymez misin? -Asla.
Fareyi öldürmesi için,komşunun kedisini aldım. Yavruları olmuştu.
Bu çok doğal Julie. Dönmeye korkuyor musun?
Anahtarını ver. Ben temizlerim.
Benim evime gel.
Ben Lucille. Taksiye bin ve buraya gel. Ben öderim.
-Şimdi mi? Çok geç oldu. -23.30. Gelmek için 25 dakikan var. Çabuk ol.
Gelemem.
Yalvarıyorum. Senden birşey istemedim. Şimdi mecburum. Lütfen gel.
Nereye?
3. Midi mahallesi. Pigalle yakınlarında. Soldan ilk kapı.
Kapıda diafon var. Bas ve adımı söyle. Gelecek misin?
Lucille'i görecektim.
Geldin mi?
Beni affet.
Özür dilerim.
-Kızgın mısın? -Hayır.
5 dakika sonra sıra bizde. Yardım eder misin?
Üzerimi değiştirdikten sonra, birşeyler içmeye gidelim.
Öylesine, kalabalığa doğru baktım.
Tam ortada... orta sırada babam vardı.
Oldukça yorgundu.
Uyuklar gibiydi.
Ama sahnedeki kızın kıçını seyrediyordu.
Sana kapıyı açan gerizekalıdan onu dışarı çıkartmasını istedim.
Aldırmadı bile. Parasını ödeyen herkesin seyretme hakkı varmış.
Kime güvenebileceğimi düşündüm.
Hayalkırıklığına uğramıştım. Kiminle konuşacağımı bilemedim.
Bu yüzden seni aradım. -Babana ne oldu?
10 dakika önce, saatine baktı ve gitti.
Montpellier'e son trenin saat 23.45'te olduğunu hatırladım.
-Lucille, bunu neden yapıyorsun?
Çünkü seviyorum.
Bana kalırsa herkes bunu seviyor.
-Julie, hayatımı kurtardın. -Ben hiçbirşey yapmadım.
-Geldin ya. Ben istedim ve sen geldin. -Hayır.
-Julie...
O sen misin?
...Lucille, sıra bizde...
-Bu, benim.
-Avrupa Konseyi'nin sizden..
..Patrice De Courcy'nin başladığı eseri bitirmenizi istediği biliniyor.
-Kabul ettim.Şu an partisyon üzerinde çalışıyorum.
Patrice'in kafasında ne olduğunu anlamaya çalışıyorum. Kolay değil.
-İlk kez ortaya çıkan bu partisyon için..
..bize neler söyleyeceksiniz?
-Bu gördüğünüz, Avrupa Konseyi'nin talebi üzerine..
..Patrice'in yazdığı konçertonun ilk bölümü.
Bu; 12 senfoni orkestrası tarafından 12 Avrupa Birliği kentinde..
..aynı anda çalınması gereken bir konçerto.
Patrice çok içine kapanık bir insandı.
Bana kalırsa, onu anlayabilecek tek insan karısı Julie'dir.
-Onu bu programa davet etmeyi denedim ama..
..o reddetti.
Anladığım kadarıyla getirdiğiniz bu belgeler, kendi arşivinizden.
-Hayır, bunlar arşiv değil. Bu şekilde adlandıramayız.
Bu fotoğraf ve kağıtları Patrice'in konservatuardaki masasının çekmecesinde buldum.
Karısı onları istemedi.
Bunları gösterme hakkım var mı bilemiyorum.
O büyük bir insandı. Günümüzün en önemli kompozitörlerinden biriydi.
Böyle insanların hepimize ait olduğunu düşünüyorum.
Beş dakika bekleyin.
-Nereye koydum onu? Açık yeşil bir kartvizitti..
-Bugün televizyon seyrettiniz mi? -Hayır.
Ah, işte burada. Hem evinin hem de işyerinin telefonu var.
Neden bu numaraları istiyorsunuz?
-Bugün televizyonda, sizden almaya geldiğim partisyonları gösterdi.
-Kazadan sonra, daha durum kesinleşmeden fotokopi çektirdim.
Partisyonu almaya geldiğinizde, onu yokedeceğinizi anlamıştım.
Fotokopiyi sakladım ve Strasbourg'a gönderdim. -Bunu neden yaptınız?
-Müzik öylesine güzeldi ki... Böyle şeyler yokedilmemeli.
Olivier!
-Afedersiniz.
-Önemli değil.
-Patrice'in konserini bitireceğinizi duydum. -Deneyebileceğimi düşündüm.
-Bunu yapamazsınız. Buna hakkınız yok. Asla aynı olmaz.
-Sadece denemeyi kabul ettim. Başarabilir miyim bilemiyorum.
Nedenini söyleyeyim mi? Bu aslında sizi ağlatmak, koşturmak içindi.
Bu, tek şanstı. İstiyorum ya da istemiyorum demeniz için tek fırsat.
-Ama, bu doğru değil. -Bana seçme şansı bırakmadınız.
-Ama buna hakkınız yok. -Çalışmalarımı görmek ister misiniz?
Doğru hissedebildiğimden emin değilim.
Çalabilir miyim bilmiyorum.
Koronun ne söyleyeceğini biliyor musunuz? Patrice'in size söylediğini sanıyordum.
Yunanca. Ancak ritim farklı.
-O kız kimdi? -Hangi kız?
-Fotoğraflardaki kız. Patrice'in yanındaki.
-Haberiniz yok muydu?
-Beraber olup olmadıklarını söyleyin.
-Evet.
-Ne zamandan beri?
-Yıllardır.
-Nerede oturuyor? -Montparnasse yakınlarında.
Ama daha çok adliyede görüşürlerdi.
Kız, avukat. Ya da stajyer avukat.
Ne yapmayı düşünüyorsunuz?
-Tanışacağım.
-Afedersiniz.
-Elde edilen yeni kanıtlar doğrultusunda..
..davanın başka bir zamana ertelenmesine ve bu kanıtların...
-Afedersiniz.
-Evet?
-Kocamın metresi miydiniz? -Evet.
-Bunu bilmiyordum. Yeni öğrendim.
-Çok üzüldüm. Şimdi ondan da benden de nefret edeceksiniz.
-Bilmiyorum...
-Bundan eminim.
-İkinizin çocuğu mu?
-Evet.
Ama onun haberi yoktu.
Ben de sonra farkettim. Yani kazadan sonra.
Hiç çocuk istemedim ama oluverdi. Şimdi doğurmak istiyorum.
Sigaranız var mı?
-İçmemelisiniz.
-Nerede ve kaç kez yattığımızı öğrenmek istiyorsunuz değil mi?
-Hayır.
-Beni seviyor muydu? -Evet, sorum buydu.
Ama gerek kalmadı. Sizi sevdiğini biliyorum.
-Evet.
Beni seviyordu.
Julie...
Benden nefret edecek misiniz?
içeri gelin.
Ne oldu?
Tanıştınız mı?
-Bir keresinde Patrice'in eşyalarını almamı istemiştiniz.
-Siz istememiştiniz. -Evet istememiştim. Eğer alsaydım..
..fotoğrafları görecek miydim? -Evet.
-Eğer alsaydım, o zaman öğrenecektim.
hiç bakmadan yaksaydım, hiç öğrenemeyecektim.
-Doğru.
-Belki böylesi daha iyidir.
Yazdığınız şeyleri gösterecek misiniz?
Bunlar keman mı? -Altolar.
ve şimdi...
Bir dakika. Daha yavaş. Perküsyonsuz.
Trompetleri kaldırıyoruz.
-Ve piyano yerine de... -Flüt?
-Flüt. Baştan alalım.
Şimdilik hepsi bu.
-Peki ya final? -Bilmiyorum.
-Bir kağıt vardı.
Finalde çalınması gereken bir kontrpuan.
Bana, memento olduğunu söylemişti. Onu sokabilir misiniz bir bakın.
-Van Den Budenmayer?
-Evet. Konserin sonuna yerleştirecekti. Onu ne çok sevdiğini bilirsiniz.
-Hala avukatımızla görüşüyor musunuz? -Gerektikçe.
-Evi sattı mı acaba? -Bilemiyorum.
Ama sanmıyorum. Satsa arardı. -Söyleyin ona satmasın. -Peki.
-Bu çalışmayı bitirirseniz bana gösterir misiniz?
-Evet.
-İçeride bir yatak vardı ya...
Bay Olivier onu satın aldı.
Ona ihtiyacınızın kalmadığını düşündüm. -İyi yapmışsınız.
Merhaba. -Merhaba.
-Buraya daha önce gelmiş miydiniz?
-Hayır. Hiç gelmedim.
-Yukarıda yatak odaları ve büro var. Az sonra size gösteririm.
Burası mutfak. Hep böyleydi.
Kız mı erkek mi? -Erkek.
-Bir isime karar verdiniz mi?
-Evet.
-Düşündüm ki... onun ismini ve evini almalı.
-Bana ihtiyacınız var mı? -Hayır, gidebilirsin. Teşekkür ederim.
-Biliyordum. -Neyi?
-Patrice sizden çok sözederdi. -Öyle mi? Ne anlatırdı?
-Çok iyi bir insan olduğunuzu.
Ne olursa olsun..
..size güvenilebileceğini söylerdi. Ben bile güvendim.
Afedersiniz.
-Evet? -Benim. Bitirdim.
Yarın sabah almaya gelebilirisiniz. Yorgun değilseniz, şimdi gelin.
-Gayet iyiyim. Ama, o parkisyon için gelmeyeceğim.
-Ne?
-Onu almaya gelmeyeceğim. Bütün hafta düşündüm. O müzik bana ait.
Kaba ve acemice olabilir, ama benim müziğim.
Siz yazıyorsanız bunu herkese söylemeliyiz.
Orada mısınız?
-Evet buradayım.
Haklısınız.
-Yine ben. Birşey sormak istiyorum.
Birlikte olduğumuz yatağın üstünde yattığınız doğru mu?
-Evet.
-Bana söylemediniz. -Hayır, söylemedim.
-Beni hala seviyor musunuz?
-Sizi seviyorum.
-Yalnız mısınız?
-Tabi ki yalnızım.
-Geliyorum.
¶ Meleklerin dilini konuştuğumda ¶
¶ Eğer aşık değilsem ¶
¶ Çınlayan bir çandan farkım kalmaz ¶
¶ Geleceği görme yeteneğine ¶
¶ Bütün gizemlerin sırrına ¶
¶ Ve bilgeliğe ulaştığımda ¶
¶ Koca dağları kıprdatacağıma ¶
¶ Yürekten inansam bile ¶
¶ Eğer aşık değilsem ¶
¶ Ben bir hiçim demektir ¶
¶ Aşk sabırlıdır ¶
¶ İyilikle doludur ¶
¶ Herşeye katlanır ¶
¶ Herşeyi umar ¶
¶ Aşk asla ölmez ¶
¶ Kehanetler son bulur ¶
¶ Diller susar ¶